Sokaklar sessiz.
Çığlıklar duyuluyor ama isimleri yok.
Şehir nefes alıyor.
Ama bazı nefesler yarım kalıyor,
Zamanın içinde, adı konmamış bir yük altında.
Köprüler yıkılıyor.
Uyandığımızda, başka bir yoldan devam ediyoruz.
Ve bir noktada fark ediyoruz:
Adını bilmediğimiz bir oyunun içindeyiz.
Kuralları bize ait değil.
Rolümüzü sorgulamadan,
Ezberlenmiş cümleleri okur gibi.
Hayat bu çarkın içinde öğütülüyor.
Başımızın dönmesini engellemek için gözlerimizi kapatıyoruz.
